Adiskide bat bazen orotan bihotz-bera,
poesiaren hegoek sentimentuzko bertsoek
antzaldatzen zutena.
Plazetako kantari, bakardadez josia,
hitzen lihoa iruten,
bere barnean irauten oinazez ikasia, ikasia.

Nun hago, zer larretan,
Urepeleko artzaina,
mendi hegaletan gora,
oroitzapen den gerora,
ihesetan joan hintzana.

Hesia urraturik libratu huen kanta,
lotura guztietarik gorputzaren mugetatik
aske sentitu nahirik.
Azken hatsa huela bertsorik sakonena,
inoiz esan ezin diren
estalitako egien oihurik bortitzena, bortitzena.

Nun hago, zer larretan,
Urepeleko artzaina,
mendi hegaletan gora,
oroitzapen den gerora,
ihesetan joan hintzana.